സുഗന്തം വാരി വിതറി നില്കുമൊരു പൂമരം.
പൊട്ടി വിരിയുവാന് കൊതിക്യുന്ന മൊട്ടും
സ്വപ്നങ്ങള് വിരിയിച്ച പൂക്കളും കണ്ടു ഞാന് .
പിടിച്ചു കുലിക്കിയൊന്നാ പൂമരം, ഒരു
കൊച്ചു കുട്ടി തന് കുസൃതിയോടെ.
മൊട്ടിട്ട പൂക്കള് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചപ്പോള്
വാടിയ പൂക്കള്, ഇലകള് കൊഴിഞ്ഞു വീണു.
അടര്ന്നു വീണൊരു വാടിയ പൂവേന്നെനോക്കി
അടഞ്ഞ സ്വരത്തില് മെല്ലെ ചൊല്ലി.
ഒരിക്ക്യല് നിനക്കായി സുഗന്തം പരത്തിയ
സുന്ദര പുഷ്പമായിരുന്നു ഞാന്.
കാലത്തിന് കൈയ്യൊപ്പു പതിഞ്ഞൊരാ പുഷ്പത്തെ
എന് ബാല്യത്തെ, കോരിയെടുത്തു വച്ചു മെല്ലെ.
ഓര്മ്മകള് പിന്ബലം തന്നനേരം, ഒരു വേള
നിര്നിമേഷനായി നിശബ്ദനായി നിന്നുപോയി.
ഓര്മ്മകള് നിധികലെന്നറിയുന്ന ഞാനതിന്
ഇതളുകള് അടരാതെ ചെപ്പിലെടുത്തു വച്ചു
കാലത്തിന് കൈബലം ലേശമേല്ക്കാതെ,
ഇനിയേറെ കാണുവാന് കരുതിവച്ചു.
